Jak działa psychoterapia?

Terapia, którą stosuję oparta jest  na rozwijanej od ponad stu lat wiedzy psychoanalitycznej oraz elementach teorii poznawczo-behawioralnej. Metoda psychodynamiczna, bo tak się to nazywa, służy do zidentyfikowania świadomych i nieświadomych reakcji, konfliktów wewnętrznych, zachowań, schematów uczuciowych oraz myślowych pacjenta, leżących u podłoża jego problemów, czego konsekwencją jest poprawa stanu zdrowia.

Terapia psychodynamiczna polega na rozmowie pacjenta z terapeutą. Pacjent sygnalizuje o jakim problemie chciałby rozmawiać, zaś terapeuta dostosowuje do tego sposób prowadzenia terapii. Terapeuta zachowując postawę neutralności oraz ograniczenia aktywności własnej  jest widziany przez pryzmat potrzeb i lęków pacjenta. Zjawisko, w którym pacjent przeżywa terapeutę  jak  ważne osoby w swoim życiu nazywamy przeniesieniem. Pojęcie to staje się centralnym pojęciem tego rodzaju terapii. Rozmowa o przeniesieniu pozwala odsłonić sztywne i mimowolne relacje, które tworzy na co dzień pacjent.

W trakcie terapii terapeuta wraz z pacjentem dążą do odkrycia tych obszarów w osobowości pacjenta, które wywołują lęk oraz nie pozwalają czuć się w pełni zintegrowaną osobą. Uświadomienie wpływu takich sytuacji na  relacje i całą osobowość pozwala pacjentowi na przepracowanie ich w terapii i realnym życiu.

Na opisanej powyżej drodze spotykamy opór. Oznacza, że pacjent używając różnych mechanizmów obronnych (robi to ze względu na potencjał cierpienia związany z dotarciem do wewnętrznych konfliktowych potrzeb, uczuć i zachowań) aktywnie stara się blokować postęp w terapii. Opór jest nieuświadomiony i wymaga również odkrycia i omówienia.

Terapia psychodynamiczna w ostatnim okresie zyskała potwierdzenie swojej skuteczności. Z badań wynika, że szczególną korzyść odnoszą pacjenci z problemami osobowościowymi, dla których terapia taka może się stać podstawową metodą leczenia.

Na co dzień w gabinecie zajmuję się leczeniem następujących objawów:

• napadów lęku, fobii, ataków paniki, obsesji, kompulsji czyli nerwic
• kłopotów z samooceną i akceptacją samego siebie
• problemów w relacjach
• depresji, wahań nastroju, poczucia pustki i zagubienia w życiu
• różnych form autoagresji (np. samookaleczeń, tendencji samobójczych)
• braku kontroli impulsów
• zaburzeń jedzenia
• skutków traum z przeszłości
• skutków odejścia bliskich osób
• trudności w relacjach i związkach erotycznych
• problemów z utrzymaniem stabilnej pracy i wypaleniem zawodowym
• współuzależnienia w tym DDA

Objawy te najczęściej występują u osób, które mają osobowość podatną na zranienie.